STEVEN BAELEN | GASTSPREKER

Voor deze lezing vertrek ik vanuit ‘notities’ van mijn directe leefwereld: de kamer waarin ik leef en werk, een chauffage, een bed, een zetel met een jas erover, een plant, de krant… Ik teken niet zozeer wat ik zie, maar eerder een beeld dat zich al aandient vóór ik begin. Alsof de tekening al bestaat en ik haar al tekenend probeer aan te raken. Dat proces is zowel obsessief als conceptueel: telkens opnieuw probeer ik iets aanwezig te maken dat mij voortdurend ontsnapt. 

Doorheen de jaren is tekenen voor mij een vorm van herhalen geworden. Ik keer steeds terug naar dezelfde ruimtes, dezelfde lijnen, dezelfde handelingen. Eén lijn leidt naar een volgende, één tekening naar een andere. Zo ontstaat een netwerk van beelden dat zichzelf voortdurend kopieert, verschuift en vervormt. Dat gebeurt in notitieboekjes, op muren of op doek, maar evengoed digitaal, heel recent zelfs via code en geprogrammeerde lijnen. Elk medium verandert mijn verhouding tot het tekenen: van lichamelijk en direct, tactiel en twijfelend, tot afstandelijk en gecontroleerd.

Toch blijft de vraag telkens dezelfde: wanneer wordt een ‘kopie’ opnieuw een ‘origineel’? 

Mijn kunstenaarschap bevindt zich op het snijvlak tussen kijken en herinneren, tussen controle en verlies, tussen aanwezigheid en verdwijnen. Misschien teken ik geen objecten of ruimtes, maar eerder de leegte ertussen: de plek waar het beeld zich losmaakt van wat zichtbaar is.